ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ… ΜΕΣΑ ΣΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΗ ΔΙΝΗ

.Έλειψα δυο μέρες σε δουλειά. Σε μια επαγγελματική υποχρέωση που είχα.. Τώρα παραμονές Χριστουγέννων. Έφυγα από μια πόλη που ετοιμάζονταν για γιορτή. Μια πόλη γεμάτη φώτα, χρώματα, χαρές. Και βρέθηκα σε μια πόλη που την έπνιγαν του πόνου οι κραυγές. Και του θανάτου το σκοτάδι.
Έφυγα με λιακάδα.. Και βρέθηκα μες της κάπνας τη μουντάδα
…Τα Αραβικά μου είναι τέλεια. Τα μιλάω άπταιστα. Ρώτησα το γιατί. Και ως απάντηση εισέπραξα δάκρυα. πίκρα, θυμό..Και απόγνωση.
— Αλληλοσκοτωνόμαστε..Για των ξένων τα συμφέροντα. Παίζουν στην πλάτη μας.. Τρωγόμαστε σαν τα θηρία. Μα αντέχουμε. Και ελπίζουμε
— Ραμπένα καρίμ..(Ο Θεός είναι ελεήμων..) Μου είπαν όλοι.
…Ο Θεάνθρωπος, τη γέννηση του οποίου εορτάζουμε, ας βάλει το χέρι Του. Είναι κρίμα. Συνάνθρωποι μας τέτοιες μέρες…

pdfprint

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *