ΧΑΡΙΛΑΟΣ .ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ..ΚΥΡΙΟΙ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ .

…Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.
Ήταν 10 Δεκέμβρη του 1893..
…Η ιστορία και τότε,σκιαγραφούσε δολιότητες προηγούμενων περιόδων.. Όπως και αυτές που ζωντάνεψε και στις μέρες μας Με την κρίση, την μιζέρια, την δυστυχία. Το βρώμικο παιχνίδι των ξένων κερδοσκόπων.
Τα επαχθή δάνεια που χορηγούντο αφειδώς. Και την ολική καταστροφή του εθνικού μας πλούτου.. Ήταν 10 Δεκέμβρη του 1893, Όταν ο πρωθυπουργός της χώρας μας, ο Χαρίλαος Τρικούπης ανέβαινε αργά με κόπο,τα μαρμάρινα σκαλιά του επιβλητικού νεοκλασικού κτιρίου, της οδού Σταδίου Που στέγαζε την Βουλή των Ελλήνων.Λιγομίλητος και ασυνήθιστα βαρύς, προχώρησε στο εσωτερικό του κτιρίου Δεν είχε βλέπετε και ευχάριστα για να πει. Πήγαινε για να ενημερώσει την εθνοσυνέλευση,πως το κράτος περνούσε και πάλι μια από τις χειρότερες οικονομικές περιόδους της ιστορίας του. Πήγαινε για να περιγράψει στους εκπροσώπους του λαού, μια τραγωδία, με εφιαλτικές προεκτάσεις.Το κράτος δεν είχε πια χρήματα,να πληρώσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Δεν μπορούσε να αποπληρώσει τον εξωτερικό του δανεισμό. Ενώ είχε κηρύξει και στάση πληρωμών στους προμηθευτές του Ήταν απελπιστική η κατάσταση.
Κι αυτό διακρίνονταν στο ύφος του.
…Πήγανε ακόμα, ο τότε πρωθυπουργός, ο Χαρίλαος Τρικούπης στην Βουλή, λόγω της τεράστιας οικονομικής κρίσης που μάστιζε τη χώρα, να επιβάλει νέους επώδυνους φόρους. Και να αναγγείλει την σύναψη νέου επαχθούς δανείου με την Αγγλία και τις άλλες πλούσιες Ευρωπαϊκές χώρες.. Με την ανοχή εννοείται, ενός ασφυκτικού διεθνούς οικονομικού ελέγχου Και με την λήψη επιπλέον απάνθρωπων μέτρων.. Κάτω από αυτό το βάρος και την ευθύνη, έκατσε αμίλητος στο πρωθυπουργικό έδρανο.
…Κι όταν εκλήθη στο βήμα από τον προεδρεύοντα, με ασταθές σχετικά βήμα, ανέβηκε τα τέσσερα ξύλινα σκαλιά που οδηγούσαν στο βάθρο.
…Κοίταξε τους βουλευτές κάτω. Που περίμεναν τις σοβαρές εξαγγελίες του
…Και ευθύς άνθρωπος όπως ήταν, με οδύνη,άρχισε την ομιλία του
…Ξεκινώντας με μια αναλυτική περιγραφή της σχετικής με την οικονομία εικόνας του κράτους. Με όλη την ειλικρίνεια που τον χαρακτήριζε. Για να καταλήξει με κείνο το ιστορικό πια << Κύριοι δυστυχώς, επτωχεύσαμεν..>>
Στις 10 Δεκέμβρη του 1893..
…Παρόλο που η φράση του αυτή δεν έχει βρεθεί στα τότε πρακτικά της Βουλής, εντούτοις ιστορικοί μα και παρόντες πολιτικοί, την έχουν επιβεβαιώσει. Τονίζοντας και την δραματικότητα των στιγμών.
…Για άλλη μια φορά η άφρων διαχείριση του δημοσίου χρήματος και οι πολιτικές λεηλασίες, είχαν καταστρέψει τη χώρα.
Όπως έγινε και στις μέρες μας Και δεν μπορούμε ακόμα να σηκώσουμε κεφάλι. Και εδώ μπαίνω στον πειρασμό να κάνω ένα σχόλιο.
Μαζί με μια σύγκριση. Ο Τρικούπης, περίλυπος πήγε να αναγγείλει το »Επτωχεύσαμεν» στην Βουλή των Ελλήνων.
Ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου, που λίγες ημέρες πριν διαλαλούσε πως <<Λεφτά υπάρχουν>> πήγε να αναγγείλει το δικό του »Επτωχεύσαμεν» στο Καστελόριζο. !!!!
Ακόμα και κει ο χαβαλές και το »πανηγυράκι»
Μια αναγγελία που δεν συνοδεύετο κι από ένα συγνώμη, προς τον λαό, που αυτοί με τις πολιτικές τους και με τα »δωράκια» τους, που έλεγε κι ο μπαμπάς του, κατάντησαν τη χώρα διεθνή επαίτη..
..Για μια φορά ακόμα, ο προφητικός ποιητικός λόγος του Γιώργου Σουρή στα τέλη του 19ου, αρχές του 20ου αιώνα, διατηρούσε την επικαιρότητά του
Έτσι όπως τότε είχε δημοσιεύσει τον υπέροχο »Ρωμιό» του
…Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ’όλη τη γη μοναδικό.
…εκατό να ξοδεύει και πενήντα να μαζεύει
…Να τρέφει όλους τους αργούς..
…Νάχει κι εκατό πρωθυπουργούς
…Ταμείο δίχως χρήματα Και δόξης τόσα μνήματα.
…Να χει κλητήρες για φρουρά. Και να σε κλέβουν φανερά.
…Ω Ελλάς ηρώων χώρα..
…τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα

pdfprint

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *