..ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ…ΧΘΕΣ ΣΤΗΝ ΕΡΤ 2.. Η ΑΣΠΑ

….Γράφει ο Πάνος Καλουδάς
…Για μια φορά ακόμα, χθες βράδυ,δάκρυσε το πανελλήνιο.
Χιλιάδες άνθρωποι, μπροστά στους τηλεοπτικούς τους δέκτες, βίωσαν ξανά,μια από τις τραγικότερες ιστορίες αυτού του αιώνα. Που ήδη »μασάει» την πρώτη εικοσαετία της νέας χιλιετίας Με τόσο αρνητικές γύρω μας εικόνες. Χθες βράδυ λοιπόν,η ΕΡΤ2 πρόβαλε το ντοκιμαντέρ της Τζούλιας Σπυροπούλου που αφορά την τραγωδία που έζησε και ζει η Ασπασία Μπόγρη Το τραγικό θύμα μιας ενδοοικογενειακής βίας Που οδήγησε τον πατέρα, να στρέψει την κάνη του όπλου του απέναντι στη μονάκριβη κορούλα του.. Αφήνοντας την για πάντα πλέον, με μια αναπηρία που ξεπερνάει και το 99% Τόση ναι.Τόση παράνοια αιωρείται στην αμφιλεγόμενη κοινωνία μας Κι αυτό τάχα, για να εκδικηθεί την γυναίκα του.Την Σπυριδούλα Που δεν άντεχε πλέον να ζει μέσα σε μια βία Και στα αβυσσαλέα κενά που ο ίδιος είχε δημιουργήσει Πριν λίγα χρόνια, η μικρή κοινωνία του Άργους βίωνε ένα από τα πιο φριχτά εγκλήματα που έχουν καταγραφεί. Και η κραυγή απόγνωσης με γοργούς ρυθμούς απλώνονταν σε όλη την επικράτεια. Σε όλο τον κόσμο. Αφήνοντας άναυδους τους πάντες.
Χθες το πολύ όμορφο και προσεκτικά δοσμένο ντοκιμαντέρ της κυρίας Σπυροπούλου, για μια φορά ακόμα έδωσε στους παλμούς καρδιάς, γρηγορότερους ρυθμούς Αυξάνοντας ταυτόχρονα και την συγκίνηση Μα και την απόγνωση για το που πλέον μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος.
Μέσα στην ανεξέλεγκτη και αδικαιολόγητη οργή του.
Έβλεπα το ταινιάκι. Και σπάραζα μέσα μου.Γιατί γνωρίζω καλά την μητέρα Και ξέρω τον τιτάνιο αγώνα που κάνει. για να απαλύνει τον πόνο του παιδιού της Που όλα, μα όλα τα καταλαβαίνει. Κι αυτό είναι που κάνει ακόμα πιο φριχτο το μαρτύριο. Στοιβάζοντας του και απόγνωση.
…Τότε, που όλα με μιας πάγωσαν μέσα στο βλέμμα της, ήταν 17 χρονών το πανέμορφο κοριτσάκι. Γεμάτο ζωή. γεμάτο χαμόγελα, ζωντάνια Και ένα σωρό φίλες πλάι της.Σήμερα στα 23 της χρόνια πλάι της πια μόνο αυτός ο δόλιος ο γονιός Και η μάχη που δίνει, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο
…Ως συγγραφέας που είμαι, με 78 Δόξα τον Θεό επιτυχημένα βιβλία, αναρωτιέμαι αν το συγγραφικό του νου μου »ταξίδι», θα μπορούσε ποτέ να πιάσει ένα τέτοιο θέμα για να το αναπτύξει. Πολύ το αμφιβάλλω
Γιατί όση φαντασία κι αν έχει κανείς τόσο πια μέσα στην άβυσσο δεν μπορεί να βουτήξει..Χάνει ειρμό και συναίσθημα..
…Θα μπορούσα ακόμα πολλά να γράφω για την Ασπασούλα Μα ποιο το νόημα; Όταν αυτό το γραπωμένο από τα νύχια των πολιτικών κράτος, λεηλατείται με τέτοιο άθλιο τρόπο, από τους αετονύχηδες »ταγούς» του, χωρίς να του περισσεύουν να δώσει έστω και ένα αμυδρό χαμόγελο σε ένα 23 χρονο κορίτσι, όπως η Άσπα. Τι να πω λοιπόν; Τα έχω γράψει. Μα ποιος από αυτούς καταλαβαίνει; Όταν όλοι τους είναι χωμένοι μέσα στο »καζάνι» με το μέλι Και με τόση βουλιμία το ρουφούν. Τι να πω γαμώτο..Απλά κλείνω με την πρόταση της Σπυριδούλας Όπως σχεδόν έκλεισε και την εκπομπή.<< Τι θα γίνει…Δεν ξέρω τι θα γίνει..Να κοιτάξει να σηκωθεί γρήγορα. >> Σιωπή.. << Αλλιώς αν είναι να γίνει κάτι, να συμβεί και στις δυο μας >> Να φύγουν δηλαδή και οι δύο τους, στο τραγικό ενδεχόμενο.Ναι τόση απόγνωση. Και το κράτος εξακολουθεί να είναι ψυχρό. Και εκκωφαντικά βουβό Αδιάφορο και θλιβερό..
…Στο πλάι της Σπυριδούλας, βουβή, ακίνητη, ανέκφραστη, με τα χιλιάδες μοναχά »γιατί» της, η Άσπα. Κι απέναντι όλοι εμείς Με τα πολλαπλά ανάμικτα συναισθήματα Πόνου, οργής, απόγνωσης, θυμού…Ελπίδας ; Ελπίδας έστω. Αν υποθέσουμε πως υπάρχει κι αυτή μέσα σε μια τόσο άθλια όπως την δομήσαμε κοινωνία..
pdfprint

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *